پي‌ير بولز، موسيقي‌دان و آهنگساز معاصر فرانسوي در سال 1983 گفتگوي بسيار جالبي با ميشل فوكو انجام داده است. اين گفتگو حول فهم و ماهيت موسيقي نوين انجام شده است. بولز در پاسخ به سوال ميشل فوكو در مورد دشواري درك و تسلط به موسيقي‌هاي نوين كلاسيك (بعد از دوره شوئنبرگ) اشاره جالبي به محافظه‌كاري در هنر عامه پسند دارد كه آن را با هم مي‌خوانيم:

" قالب‌هاي رانده شده از موسيقي به اصطلاح جدي، به برخي شكل‌هاي مردم پسندانه و ابژه‌هاي مصرف موسيقيايي پناه برده‌اند. در اين مورد نيز آفرينش همچنان بر اساس ژانرها و انواع پذيرفته شده صورت مي‌گيرد. نمي‌توان انكار كرد كه پايه‌ي تمام توليدهاي تجاري نوعي محافظه‌كاري در شكل و زبان است و اين توليد با شور و حرارت مورد پذيرش نسل‌هايي قرار مي‌گيرد كه به هيچ رو نمي‌خواهند چيزي كمتر از محافظه كار باشند. اين پارادوكس زمانه ما است كه اعتراض به صورت نواختن در قالب واژگاني انتقال مي‌يابد كه به سهولت آلت دست قرار مي‌گيرد و اين امر همواره روي مي‌دهد؛ در واقع موفقيت تجاري اعتراض را خالي و تهي مي‌كند."

همانطور كه ديديم طبق نظر پي‌ير بولز، موسيقي‌هاي عامه‌پسندانه و موفق‌تجاري كه از اشعار يا ترانه‌‌هاي به ‌اصطلاح معترضانه (كه براي نمونه به وضع سياسي و اجتماعي اعتراض مي‌كنند) استفاده مي‌كنند، در واقع موسيقي‌هايي محافظه كار هستند و از آنجا كه مايه‌اي براي ايجاد دگرگوني در انديشه ندارند، مخاطبيني محافظه كار را در پي دارند.